☘️Японд орой бүр хүүхдээ орондоо орсны дараа эцэг эх нь дэргэд нь суугаад 4 богинохон асуулт асуудаг уламжлал бий. Сэрүүн байх болон нойрсохын зааг дээрх энэ мөчид хүүхдийн тархи мэдээллийг хүлээж авах хамгийн өндөр чадамжтай байдаг бөгөөд яг энэ үед юу бодож амжина, тэр зүйл нь хүүхдийн зан чанарт "кодлогдон" үлддэг байна.
☘️1. "Өнөөдөр юу хамгийн хэцүү байсан бэ? Чи түүнийг хэрхэн даван туулсан бэ?"
Орой бүр бэрхшээлийг хэрхэн давсан тухайгаа ярьдаг хүүхэд жилийн дараа гэхэд саад бэрхшээлээс зугтахаа больж, харин ч түүнийг хайж эхэлдэг. Учир нь түүнд орой ярих "сонирхолтой түүх" хэрэгтэй болдог. Энэ нь зөвхөн урамшуулал биш, харин саад бэрхшээлийг аюул заналхийлэл биш, ажиллах ёстой "материал" гэж хардаг тархины шинэ өгөгдөл юм.
☘️2. "Өнөөдөр хэн чамд тусалж, сайхан сэтгэл гаргасан бэ? Харин чи хариуд нь юу хийсэн бэ?"
Ийм асуулт сонсож өсөөгүй хүүхэд "ертөнц бол хүйтэн, хөндий газар" гэсэн итгэл үнэмшилтэй болдог. Энэ асуулт нь эргэн тойрныхоо хүмүүсийг анзаарч, өөрийгөө илүү том зүйлийн нэг хэсэг гэдгийг мэдрэхэд сургадаг.
3. "Өчигдөр мэддэггүй байсан ямар шинэ зүйлийг өнөөдөр сурч мэдсэн бэ?"
Энэ нь цэцэрлэг, сургуулийн хичээлийн тухай биш, харин амьдралын тухай юм. Ингэснээр зөвхөн шахалт шаардлагаар биш, хаана ч, хэзээ ч суралцаж байх дадал суудаг.
4. "Хэрвээ өнөөдрийг засах боломж байсан бол, чи юуг өөрөөр хийх байсан бэ?"
Энэ бол хамгийн хүчтэй асуулт. Энэ нь алдаа хийсэндээ өөрийгөө зэмлэх биш, харин алдаанаасаа шийдэл гаргаж сургадаг. Орой бүр гаргасан алдаагаа ичихгүйгээр, шийтгэлээс айхгүйгээр тайван ярилцаж сурсан хүүхэд 25 насандаа амьдралын анхны том бүтэлгүйтэлдээ нуран унахгүй. Тэр зүгээр л өөрөөсөө: "Одоо би юуг өөрөөр хийх вэ?" гэж асуух болно.
Япончууд дуулгавартай хүүхэд хүмүүжүүлдэггүй. Тэд амьдралын ямар ч цохилтод бэлэн, дотоод сэтгэлийн тэнхээтэй хүнийг бэлддэг.
